Πως είναι δυνατόν κάποιος να ‘τραβάει την κακή ενέργεια ενός άλλου ατόμου;» (μέρος 2)

Ανακαλύπτοντας το μαγικό κόσμο της κατανόησης της λειτουργίας του εγκεφάλου.

Στο 1ο μέρος ξεκινήσαμε με το ότι μελέτες νευροεπιστημόνων καταγράφουν ότι ακόμη κι αν υποβάλλουμε τον εαυτό μας σε μια 30λεπτη δόση αρνητικών σχολίων, παραπόνων από άλλους ο εγκέφαλός μας το επεξεργάζεται σαν να το βιώνουμε οι ίδιοι.
Μέρος 2ο
Το 2007 στο Harvard Medical School διενεργήθηκε μια μελέτη με εθελοντές. Τους δόθηκε να μάθουν να παίζουν μια μουσική άσκηση στο πιάνο με το ένα χέρι. Στους μισούς από τους εθελοντές ζητήθηκε να μάθουν να παίζουν την άσκηση πολύ καλά κρατώντας το ρυθμό στα δάχτυλα σύμφωνα με το μετρονόμο στα 60 χτυπήματα το λεπτό, δηλαδή ένα χτύπημα το δευτερόλεπτο, επί δύο ώρες κάθε μέρα για μία εβδομάδα. Στους άλλους μισούς ζητήθηκε να μάθουν το κομμάτι σκεφτόμενοι τις κινήσεις των δαχτύλων στο πιάνο. Στο τέλος της άσκησης και οι δύο ομάδες υπεβλήθησαν σε ένα τεστ μαγνητικής ενδοκρανιακή διέγερσης που επέτρεπε στου επιστήμονες να παρατηρήσουν τη λειτουργία των νεύρων.

Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι και στις δύο ομάδες η έκταση της διέγερσης στον εγκεφαλικού φλοιού που αντιστοιχούσε στην κίνηση των δαχτύλων είχε εξαπλωθεί σε γειτονικές περιοχές. Κι ενώ αυτό επιβεβαίωνε προηγούμενες ανακαλύψεις επιστημόνων αναφορικά στην σχέση της πρακτικής εξάσκησης και της εγκεφαλικής ανάπτυξης καθώς επίσης και στην σημασία και στην επίδραση της νοητικής προπόνησης – πράγμα που ήδη εδώ και χρόνια έχει βρεί εφαρμογή στον αθλητικό κόσμο – ένα άλλο θέμα που επιβεβαιώθηκε είναι ότι ο εγκέφαλος δεν ξεχωρίζει μια πραγματική από μια νοητική εμπειρία.

Πόσοι από εμάς ενώ βλέπαμε μια ταινία, στο κρίσιμο σημείο διαπιστώσαμε ότι κρατούσαμε την αναπνοή μας, ή ότι ζαρώσαμε στη θέση μας, ή ότι τα χέρια μας είχαν ιδρώσει, ή ότι μας ήρθε να συμμετέχουμε, να φωνάξουμε; Και όμως, είναι ένα έργο που παίζεται σε μια οθόνη. Και παρ’ όλα αυτά επιδρά μέσα μας, παρασυρόμαστε, γινόμαστε μέρος του έργου. Και αυτή η αντίδραση δεν απέχει από την καθημερινή πραγματικότητα;

Το μυαλό δεν μπορεί να ξεχωρίσει πότε κάτι το βιώνει πραγματικά η αν το σκέφτεται.
Ετσι μια θύμηση από μια παρελθούσα εμπειρία είναι αρκετή για να ξυπνήσει συναισθήματα σαν μια ταινία που προβάλλεται ξανά στο νου μας. Από την άλλη, όταν κάποιος σκέφτεται για κάτι που είναι να συμβεί στο μέλλον, παράγει και κατασκευάζει στο μυαλό του ένα έργο στο παρόν. Αντίστοιχα κι όταν ακούει μια διήγηση, κάτι που του λεν οι άλλοι, το σύστημα συμπαρασύρεται σε μια διαδικασία να το δεί, να το επεξεργαστεί και να καταλάβει αυτό που λέγεται. Το μυαλό μετατρέπεται σε στούντιο παραγωγής ταινιών, τα ειδικά εφέ εικόνας και ήχου ενεργοποιούνται και μέσα από βιολογικές και χημικές διεργασίες από τον εγκέφαλο, διεγείρονται συγκεκριμένοι αδένες και εκκρίνουν ουσίες οι οποίες προσδίδουν τα συναισθήματα.

magnetΟι νευροεπιστήμονες αποδεικνύουν ότι ο εγκέφαλος του ενήλικα διαθέτει εντυπωσιακή πλαστικότητα – την ικανότητα δηλαδή της ανασύστασης και της αναδόμησης των λειτουργιών του εγκεφάλου και του νευρικού συστήματος ανταποκρινόμενος τόσο σε πραγματικές εμπειρίες όσο και σε σκέψεις.
Εξασκώντας τη σκέψη μας όπως οι παίκτες του πιάνου που έπαιζαν με τη φαντασία τους, μπορούμε να αυξήσουμε τις νευρικές απολήξεις και τις συνδέσεις των συνάψεων στον ιππόκαμπο, πράγμα το οποίο καταλήγει στην ανάπτυξη της ικανότητας να κρατάμε και να επεξεργαζόμαστε νέες πληροφορίες.

Επιπλέον μαθαίνοντας να ελέγχουμε τον τρόπο που σκεφτόμαστε, όπως είμαστε εκτεθειμένοι στα διάφορα ερεθίσματα στο περιβάλλον μας, μπορούμε να αναδιοργανώσουμε την εγκεφαλική δραστηριότητα και να προσαρμοζόμαστε δημιουργικά σε νέες καταστάσεις.

Αλεξάνδρα Γ. Ευθυμιάδου Ph.D. HRD
Licensed Global NLP Trainer
nlpingreece®

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *